gah... wat een shit week, mensen. LEZEN OP EIGEN RISICO. je zou er wel eens
nachtmerries van kunnen krijgen ofzo, lol :x en aan niemand doorvertellen pls,
dit is allemaal behoorlijk privé en is niet openbaar zichtbaar -- maar ik moet het toch
even kwijt. zo gauw het op 'papier' staat kan ik het van me afschrijven en
ervan groeien.
maandag naar de dierenarts geweest met ons fretje. uit de echo bleek dat
het inderdaad kanker is, in de bijnier. en ver verspreid. ;-; aangezien hij
verder nog niet lijdt mogen we hem nu verwennen tot hij niet meer kan. hmm...
en wat er daarna gebeurde... ik viel flauw. serieus...
de echo was al gebeurd en de arts was met mijn moeder aan het praten, kreeg
ik het opeens nogal benauwd. en daarna werd ik wat misselijk. ik negeerde het
maar een beetje aangezien ik maagzuurproblemen heb en dit wel eens vaker is
voorgekomen.
maar alles ging zo snel, opeens werd ik zo onwel! dus ik na veel wikken en
wegen eindelijk naar die deur, 'sry ik moet even naar buiten' mompelend, deur
open... en ik was weg. even later kwam ik weer bij maar ik zat nog op de vloer,
dus ben maar heel kort flauwgevallen. iedereen stond om me heen en hield me
vast, maar alles dwarrelde voor mijn ogen en ik was gewoon doof.
ze hebben me toen naar een stoel getild en gezegd hoe ik moest zitten en me
hele zoete limonade gegeven. daarna duurde het nog heel lang voordat ik weer
goed kon horen en niet meer zo slap was.
mijn moeder direct de dokter bellen, maar ik kon woensdagochtend daar pas
terecht.
dinsdag was ik nogal slap en ik was steeds bang dat ik opnieuw zou
flauwvallen. suikerklontjes meegenomen naar werk, gelukkig was ik vroeg vrij.
alles en wel, ik zat thuis... hoorde ik opeens dat mijn vader ontsnapt was
en beneden zat. en mijn moeder wou hem niet wegsturen of de inrichting bellen
omdat ze medelijden met hem had. ik stond doodsangsten uit. ik deed mijn deur
op slot en zocht alvast dingen waarmee ik me mee zou kunnen verdedigen.
vijf uur, hij was nog steeds niet weg. mijn zusje dwaalde ergens buiten
rond. toen ze me huilend opbelde besloot ik eindelijk dat het maar genoeg moest
zijn geweest -- ik ging gewoon die instelling bellen, en wel meteen! ik werd
doorverbonden met de beveiliging, die allerlei info moesten hebben die ik
gewoon niet had... >_> dus dat duurde en duurde. uiteindelijk belden ze
me terug met de mededeling dat ze de politie hadden gebeld.
voor de tweede keer in twee maanden in aanraking met the cops. =( moest
vanalles over mezelf vertellen en uiteindelijk ging mijn vader vrijwillig met
ze mee. ik voel me vreemd genoeg niet eens zo heel erg opgelucht. alleen
maar... open getrokken en over de grond gesmeten. vertrapt als een miertje.
ok, weer een traumatische gebeurtenis erbij in mijn leven. ik voel me nog
steeds erg bang en ik weet niet echt wat ik moet doen. paranoide...
heb nauwelijks geslapen of gegeten en zoveel nachtmerries gehad. morgen
gelukkig therapie zodat ik even over alles kan praten en misschien wel weer kalmerende
medicijnen kan krijgen ofzo.
vandaag naar de dokter geweest. die heeft me direct doorgestuurd naar het
ziekenhuis voor bloedonderzoek en zelfs een hartfilmpje. ben wel gewoon naar
werk gegaan achteraf, al was het veel later dan gepland. vrijdag weer terug
naar de huisarts voor de resultaten. what's it gonna be...
eind deze week/begin volgende week gaat ook nog vet druk worden
pffbbtbtbtt. zaterdag is er een gemeente-evenement waar ik aan mee doe, zondag
ben ik jarig en maandag wordt mijn moeder alweer geopereerd.
nou, heb er geen zin in... dat hoef ik niet eens te zeggen denk ik.
>_>
heb wel zoveel steun gehad aan mijn vrienden, en dat was zo fijn! even een
shout out aan osman, die met me bleef praten terwijl ik vreselijk bang was.
rennie, die me ondanks haar drukke baan bijstond. kiki, die me direct opbelde
en me weer liet lachen. janet, die een super goed luisterend oor was achteraf.
en verder iedereen die geluisterd heeft naar mijn gezeur over mijn
problemen :b THANKS. I LOVE YOU ALL. :grouphug:
:kissblush: