Saturday, June 25, 2011

25juni



ik leef nog. half. auuuuughhh. /o/

het eerste gesprek ging prima. gelukkig kon ik het gebouw gemakkelijk vinden, en de vrouw waarmee ik moest praten was zo aardig ^-^ ik ga binnenkort dus nieuw vrijwilligerswerk doen en krijg daar ook begeleiding bij zodat ik mijn leven weer rustig kan opbouwen. als het niet goed lukt dan mag ik dat gewoon zeggen en dan kan ik weer even stoppen, etc. dus daar voel ik me heel enthousiast over. what a breeze =) achteraf was ik zo opgelucht dat ik meteen mezelf heb beloond met shoppen! heb bruine nagellak, bruine lippenstift en kersen lipbalsem gekocht, en natuurlijk ook wat kleren B) een roze gehaakt t-shirtje, een creme-kleurig truitje, een zomerjurk met bloemen, een kimono-jasje en een knalgele tas kekekeke! daarna nog lekkers gehaald: chocolade pinda's yey. voor het avondeten had ik dinsdag al inkopen gedaan, want als ik kook, dan eten we iets extra YUMMY. rena zou pas laat thuis komen uit amsterdam, en mijn moeder zou pas in de avond thuiskomen van het ziekenhuis dus hoefde niet veel te maken. babi ketjap mmmm~

maar 's avonds kreeg ik opeens de schrik van mijn leven. we hadden blijkbaar een brief gekregen met daarin... een woning toegewezen! O_O direct vrijdag moesten we al beslissen of we hem namen of niet, dus we zouden hem direct moeten bezichtigen. de vloer viel een beetje onder mij weg... want een andere gemeente zou betekenen dat alles wat ik tot nu toe voor gewerkt heb tevergeefs is. dan zou vrijwilligerswerk en alles niet eens doorgaan. dus ik zat enorm in de put.

die nacht kon ik helemaal niet goed slapen. zo veel stress. moest alweer voor 6 uur op omdat ik dat tweede gesprek nog had, maar voelde me niet lekker. was ook nog eens ongesteld geworden. dus hoofdpijn en misselijkheid van de zenuwen. op de weg erheen werd ik ook nog eens uitgescholden voor varken. >_> zo dik ben ik nou ook weer niet, en het wijf zelf had een lelijke kop! had echt zoiets van, als ik haar straks op het station zie dan sla ik haar in elkaar.
het gesprek zelf ging wel redelijk, had eindelijk eens een keer een afspraak met iemand die begrip toonde voor mijn problemen. daarna bijna mijn trein gemist. @_@ er stond een mini treinstel ergens achteraan op het perron zonder lokatie dus ik dacht, zal die wel niet wezen. een vrouw vroeg ook nog aan mij of dat hem was. "NAH. er komt zo wel een aan". niet dus... haha. als die vrouw niet was gaan twijfelen dan was ik gewoon daar blijven staan. ;x en toen regende het pijpestelen *kletsnat*

vrijdag weer weg om het huis te bezichtigen. het was die ene, aan die drukke straat. de 5 mensen voor ons in de wachtlijst vonden het blijkbaar niks. o_0 dus weer vroeg op... haha zomg. we hadden vroeg afgesproken op het station zodat we nog even luxe konden ontbijten... het plan was... patat met mayo. 8D maar de snackbar was niet open. LOL! dus ik had een huzaren salade gekocht en mijn moeder een broodje gezond.
eenmaal in onze toekomstige woonplaats... toen we het huis van buiten bekeken was iedereen razend enthousiast. mooie voortuin met bloemen, dubbele garage, gezellige (al kleine) achtertuin met hoge heg eromheen. ik had echt zoiets van, dit valt me nog mee. leuke buurt ook. dus snel de sleutel opgehaald, eerst een eeuw met dat slot gekloot want de deur klemde. binnen was het ook wel geschikt. interessante woonkamer met eethoek, keuken en bijkeuken. maar het toilet hokje had geen raam, dus dat was al een minpunt. boven begonnen nog meer minpunten op ons te regenen. =/ de slaapkamers waren te klein, en de badkamer had ook al geen raam en stonk een uur in de wind. dus we waren allemaal best teleurgesteld.
uiteindelijk dat huis maar niet genomen. tsja... in ieder geval heb ik wel een beter gevoel over verhuizen nu ik even een stukje van die stad gezien heb. i can do this! ahhh :B

daarna kon ik eindelijk SLAPEN. ZZZZZZZZZ.

en voel me nu alsof ik ben opgestaan uit mijn graf ipv mijn bed lololololol

Monday, June 20, 2011

20jun



heb geen zin in deze weeeeek *gumt het van de kalender* :@

ben ook zo moe weer steeds. slaap behoorlijk slecht en heb veel last van mijn buik. dus zal binnenkort ook wel weer naar de dokter moeten. morgen moet ik boodschappen doen en medicijnen ophalen, dus dan zou ik direct wel een afspraak kunnen maken. maar weet het nog niet helemaal zeker, aangezien ik deze week helemaal geen tijd heb om naar het spreekuur te gaan. -_-

op woensdag moet mijn moeder naar het ziekenhuis. ze wordt binnenkort geopereerd aan haar hand. toevallig gaat rena dan naar amsterdam voor een school excursie ofzo. ik ben die dag ook weg... heb dan een gesprek over mijn voortgang met therapie en mogelijk nieuw vrijwilligerswerk. O_O weet nog niet helemaal zeker of ik dat aan kan omdat zelfs de kleinste dingen nog voor te veel stress zorgen, maar moet het toch weer een keer gaan opbouwen. =/

op donderdag moet ik naar een ander gesprek. wat gewoon helemaal een herhaling is van die van een maand geleden. maar zoals je al in mijn tierende www kon lezen was de man waarmee ik toen een afspraak had uitgevallen en had hij zijn zaken niet op orde, zodat ik alles weer opnieuw kan doen. en dit soort dingen zijn al zo'n hel. *zucht* waaaeeeeeeeeeee.

vorige week was ook al zo meh. pinksteren was niet leuk, en mijn zusje's computer ging ook nog eens kapot. en een paar dagen geleden kreeg ik tragisch nieuws dus voel me een beetje down steeds.

zondag vaderdag. omdat ik vaderloos ben hoefde ik verder niks te kopen, maar we gaan wel altijd op familiebezoek op die dag. het voelde wel goed om even weg te zijn van alle stress. ik mis australië nu al. v_v een vriendin van me woont in portugal en een vriend is op vakantie op kreta. 'HET IS HIER ZULK LEKKER WEER! IK ZIT HIER IN HET ZWEMBAD MET EEN COCKTAIL'. 'het is koud in NL...' oh yeah. al is het nu ook koud in australië dus veel zal dat ook niet helpen. heb net wel vakantiegeld ontvangen maar om nog een keer weg te gaan... lol. WHERE TO?! als mijn beste vriendin mee kan dan kunnen we wel naar portugal. maar... ik weet niet. nergens echt zin in.

eerst tijd voor game of thrones en dan weer verder met huiswerk/kopiëren/voorbereidingen auugh!

Thursday, June 9, 2011

stormwolken



voila, hier is hij dan -- mijn beloofde verhaal. 
op aandringen van vonne ;D (l) 
veel leesplezier, hope you enjoy~

---

[1]

Het begon allemaal met de donkere, onheilspellende wolken die boven ons stadje verschenen. Alleen die wolken — geen wind, geen regen of onweer. Soms heb je wel eens van die ‘stilte-voor-de-storm’ dagen, dus iedereen verwachtte dat de duisternis snel weg zou gaan.

Maar na zeven dagen was de zon nog steeds niet terug gekeerd.

Er was nog steeds een duidelijk verschil tussen dag en nacht, dus het duurde een tijdje voordat iemand het vreemd begon te vinden. In de vroege ochtend werd het lichter, maar de schemering bleef.

Mensen begonnen zich snel te ergeren. Slaappatronen werden verstoord, en door het gebrek aan zonlicht waren vele gezichten bleek. Als je iets vroeg in een winkel had je een grote kans afgebekt te worden, en al gauw werd ons stadje één-en-al-chagrijn. Touristen ontweken ons. Werk- en schoolprestaties gingen drastisch naar beneden. Maar boven alles was daar de angst, die zeer plotseling de frustratie wegduwde: wat als de wolken nooit meer weg gingen? 

Ik was een middelbare scholier toen de duisternis kwam. Elke dag ging ik netjes naar school in mijn uniform; ik deed mijn huiswerk en haalde goede cijfers. Ik was niet populair, maar zeker ook geen buitenbeentje — ik had een paar vrienden waar ik heel goed mee op kon schieten. Onze vaders waren allemaal vissers. Ons stadje lag namelijk aan zee. ’s Avonds kookten onze moeders vaak vissensoep, en in de zomer mochten we wel eens mee varen. Mijn leven was simpel, maar aangenaam.

Op het moment dat de wolken boven ons opbolden kwam ik net thuis van school. Ik had gegeten bij een klein restaurant en was dus stukken later dan gewoonlijk. Ik verwachtte eigenlijk een aanmaning van mijn moeder, maar toen ik eindelijk arriveerde bleek ze niet eens thuis te zijn. Op de koelkast, onder een pinguinmagneetje, hing een kort briefje: ‘Rie — ik ben naar oma. Mama.’

Mijn oma had een slechte gezondheid. Ze lag vaak in het ziekenhuis en hoewel mijn ouders haar eigenlijk in huis zouden moeten nemen, weigerden ze dit koppig. Mijn vader’s excuus was dat hij altijd op zee was (en waarschijnlijk de uitjes met zijn geheime vriendin niet wilde opgeven). Mijn moeder’s excuus was dat ze het veel te druk had en gewoonweg geen tijd had om ook nog eens voor oma te zorgen. Ik had geen mening hierover. Ik kende mijn grootmoeder nauwelijks.

Ik opende de koelkast en koos een melkpakje. Uit een keukenkastje haalde ik wat koekjes en installeerde me voor de tv. Als de kat van huis is dansen de muizen op tafel, dus in dit geval stelde ik mijn huiswerk uit en keek saaie middagprogramma’s. Het was al snel tijd voor het nieuws. Er waren weer eens aanslagen gepleegd in het Midden Oosten. Een zangeres had een gezonde baby dochter gekregen. En de vissen deden raar.

Live-beelden lieten zien hoe hele scholen vissen naar de kust waren gezwommen en vaak zelfs levend aanspoelden. Bijna alsof ze uit paniek de zee wilden ontvluchten, grapte een verslaggever. Het lachen verging hem snel toen vlakbij hem opeens een kleine haai het strand opgleed. Onderzoekers waren al druk bezig met het zoeken van een verklaring, volgens de nieuwslezer. Aangezien dit soort dingen de laatste tijd wel vaker gebeurden —zoals de grote groepen vogels en vissen die overal op de wereld dood neervielen— werd er verder niet zoveel aandacht aan besteed.

‘En nu is het tijd voor het weer. Het hele land zal vandaag van een zonnige, warme dag kunnen genieten. Met een zwakke tot matige wind kunnen de temperaturen tot ongeveer 28 graden stijgen. Morgen en de dagen daarna zullen zeer zonnig blijven.’

Met een diepe zucht keek ik naar buiten. Vanochtend was het inderdaad erg zonnig, maar sinds ik school had verlaten hing de lucht vol met zwarte wolken. Tsja. Wanneer konden ze nu wel goed het weer voorspellen? Ik had lang geleden al geleerd dat als je het weer wou weten, je het beste gewoon uit het raam kon kijken.

Ik deed de tv uit voordat het volgende onderdeel (een verkoopprogramma) kon beginnen, en werd tegelijkertijd opgeschrikt door het rinkelen van de telefoon. Het was een ouderwets ding met een bijna pijnlijke ringtoon. Mijn ouders vonden dat als iets nog werkte je het niet hoefde te vervangen en dus zaten we met het gelige, verkleurde bakbeest opgescheept.

“Hallo?” vroeg ik de hoorn. Maar in plaats van een antwoord te krijgen hoorde ik alleen wat rare geluiden. Zoals bij een fax of een oude dial-up modem. “Is daar iemand?” Een onaangenaam gevoel bekroop me, en ik legde de hoorn snel weer neer. Direct keek ik om me heen en uit het raam. Werd ik bekeken? Angstzweet kriebelde mijn handpalmen en de haren op mijn armen stonden recht omhoog. Nee, dat was waanzin. Ik was gewoon het slachtoffer van een grap, of onze telefoon was eindelijk kapot. Er was niks aan de hand. Er stond echt geen kinderlokker voor de deur of zoiets.

Alsof ik een grove fout had gemaakt verzamelde ik mijn huiswerk en ging naar mijn kamer met een groot schuldgevoel. Daar maakte ik heel geduldig mijn sommen en leerde mijn Engels.

[2]

Om zeven uur kwam mijn moeder thuis met mijn oudere zus, die al getrouwd was en een kind verwachtte. Mijn vader zou tot morgenavond op zee blijven, dus we aten met z’n drieën. Het was een simpele maaltijd: gebakken rijst met vis. Terwijl mijn moeder en zus praatten, overwoog ik ze over de telefoon te vertellen. Maar voordat ik een besluit kon nemen begonnen ze over het rare gedrag van de vissen.

“Papa belde om te zeggen dat ze bijna geen een vis konden vangen,” zei mijn moeder. “Het lijkt wel alsof alle vissen zijn verdwenen!”

“Misschien komt hij dan eindelijk een keer thuis,” antwoordde mijn zus sarcastisch.

Dat leek me wel wat. Ik was meer een vaderskind dan een moederskind en besteedde graag wat tijd met mijn papa.

“Eerder naar haar huis,” siste mijn moeder. Ik had geen idee dat ze van mijn vader’s buitenechtelijke relatie wist.

“Mama!” riep mijn zus, terwijl ze haar ogen in mijn richting draaide.

Mijn moeder schraapte haar keel en ging snel verder met eten. Ze haastte zich echter te veel en verslikte zich in een stukje graat. Hoestend en proestend zat ze aan tafel, wat de sfeer nog drukkender maakte.

“Het was ook zo donker vandaag,” kuchte ze. “Ik dacht dat het al veel later was.”

Die avond had ik moeite met in slaap vallen. Het was erg warm. Buiten was het helemaal stil. Geen vleermuizen, geen insecten of kikkers. Het was alsof de hele wereld op iets wachtte.

De volgende dag leek nog donkerder dan gisteren. Mijn moeder dwong me een paraplu mee te nemen voor het geval het zou gaan regenen. Ze zei dat er misschien een grote storm zou komen. Mogelijk waren de vissen daarom zo van streek. Maar de temperaturen bleven hoog, zonder ook maar een zuchtje wind.

“Ik plak helemaal!” klaagde mijn beste vriendin tijdens gym. Niemand bleek echt energie op te kunnen brengen — veel meisjes zaten aan de kant met ongesteldheid smoesjes en de jongens liepen doelloos rond. Zelfs de leraar, een bodybuilder type, was niet erg enthousiast.

“Wah, ik wil naar huis,” zeurde het populairste meisje van de klas. Ook al droeg ze de simpele gymkleding die iedereen droeg, ze zag er toch nog prachtig uit. Haar geverfde haren waren gekruld en in haar oren hingen schitterende oorbellen. Zelfs haar makeup zat nog perfect. Ik was stilletjes altijd een beetje jaloers op haar. Mijn zwarte lokken waren stug en rommelig, en makeup paste niet bij mij.

“Okay, okay,” riep de leraar, luid in zijn handen klappend. “Jullie mogen tien minuten eerder weg. Maar de volgende keer blijven jullie tien minuten langer!”

Verveelde zuchten veranderden in opgeluchte, maar nog ging de kleedkamers bereiken moeizaam. En opeens klonk er een gil. Het was mevrouwtje populair, die paniekerig op een neer stond te springen naast een van haar meelopertjes. Het meisje was blijkbaar flauwgevallen.

“Aan de kant!” schreeuwde de gymleraar, en hij duwde de omringende massa weg van het arme meisje. “Geef haar de ruimte! Ga jullie omkleden, nu!”

Een paar leerlingen weigerden dat, maar mijn vrienden en ik gehoorzaamden gedwee.

Zoals de vorige dag liep in naar huis in het donker. Elk geluid klonk holler en enger in de windloze stilte — voetstappen van iemand verderop die mij achtervolgden, of het geritsel van een engerd in de bosjes. Natuurlijk werd ik niet achterna gezeten en was de engerd slechts een spreeuw, maar op zo’n moment was het gemakkelijk om mijn fantasie op de loop te laten. Ik haastte me meer en meer, tot ik buiten adem in onze straat aan kwam.

Mijn moeder was bezig met het binnen brengen van de boodschappen, waaronder een paar grote vissen. Ik bleef bij het hek staan en keek naar de emmer waar ze in zaten. Met hun starre, ronde ogen leken ze me terug aan te staren. Ik kreeg er de kriebels van.

“Mama,” zei ik zo gauw mijn moeder weer naar buiten kwam. “Waarom zoveel vissen?”

“Je moet pakken wat je krijgen kan, Rie. Het zou zonde zijn om al die vissen op het strand te laten bederven, toch?”

“Dit zijn die aangespoelde vissen?”  

“Ja. Je vader kan dan wel niks vangen, maar ik zal er voor zorgen dat we vanavond toch een feestmaal hebben.”

Met een walgende blik keek ik toe hoe mijn moeder de vissen oppakte en ze één voor één in plastic folie wikkelde. Daarna veegde ze de zweetdruppels van haar voorhoofd, holde haar rug en kreunde hard.

“Jij mag ook wel meehelpen hoor, Rie, in plaats van daar staan te kijken als een opzichter.”

Ik ontweek de vissen en tilde een zak zout van de grond. Die avond zouden mijn ouders smullen van de vis, en mijn vader zou mijn moeder vele complimenten geven over de goede maaltijd.

Ik zou alleen maar groente eten.  

[3]

Het duurde niet lang voordat mijn ouders ziek werden. En niet alleen zij — er waren meerdere inwoners van ons stadje die opeens buikgriep hadden. Mijn vader kon niet naar zijn werk, en een paar dagen lang moest ik toezien hoe ze constant vochten om de wc. Ik was bang. Waren de vissen besmet met iets? Maar na een korte week was iedereen weer in orde, met als resultaat dat iedereen er nogal lacherig over deed. Ach, die vissen, toch maar niet eten die dingen. Toch leken de mensen die ziek waren geweest anders, op de een of andere manier. Wat er precies mis was, dat wist ik niet, maar er was iets niet helemaal juist aan de manier waarop ze zich gedroegen. Al realizeerde ik me dit pas veel later.

Op zaterdag kwamen twee vriendinnen langs. We moesten aan een project werken maar uiteindelijk deden we hele andere dingen. Zoals roddelen over klasgenoten en jongens die we leuk vonden. Eén van mijn vriendinnen, Erika, had al een vriendje. Hij was stukken ouder dan ons, een student aan de universiteit, en wij waren de enigen die van hun relatie af wisten. Ze was als de dood dat haar ouders het zouden ontdekken, want dan had ze vast voor de rest van haar leven huisarrest. Erika werd al gezien als een ongehoorzaam kind met haar geverfde haren en te korte rokjes, dus als haar ouders merkten dat ze uitging met een oudere jongen...

“Weet je wat hij voor me gekocht heeft?” vroeg ze met glinsterende ogen. “Kijk eens, kijk!” Ze wees naar haar hals, waar een duur-uitziende ketting op haar huid lag.

“Hij kan zoiets veroorloven?” zei mijn andere vriendin, Rikkie, met een vleugje sarcasme in haar stem. “Zijn de meeste studenten niet arm?”

“Neehee,” antwoordde Erika. Haar gezicht betrok direct. “Zijn ouders zijn rijk. Dus hij heeft geld genoeg.”

Rikkie en ik vertrouwden het beide niet zo, maar dat vertelden we niet aan Erika. Er waren natuurlijk wel eens vaker knappe jongens die zich voor deden als rijke studenten, maar dan in het echt gangsters of loverboys waren die hun cadeaus gewoon stalen. Maar omdat Erika gelukkig was en haar vriend net zo goed wel echt kon zijn, hielden we ons stil.

“Ik ga vandaag wel wat vroeger weg,” zei Erika. “Hij zou me nog bellen. Maar elke keer dat de telefoon gaat is het iemand anders, of vage geluiden.”

Ik was meteen één en al aandacht. “Vage geluiden?”

“Mhm. Een soort gepiep en geruis.”

“Jij ook al?” schreeuwde Rikkie. “Ik ben al tien keer gebeld door diezelfde grappenmaker. Ik word er niet goed van.”  

“Ik heb ook zo’n telefoontje gekregen,” zei ik snel. “Ik dacht dat het aan de telefoon lag of dat iemand me per ongeluk probeerde te faxen of zoiets. Maar jullie hebben het dus ook?”

Erika knikte overdreven hard. “Wel vreemd, niet? Dat we het alle drie meegemaakt hebben. Hey, stel je voor dat er iets achter zit... misschien is het wel een code voor iets. Zoals Morse, maar dan anders.”

“Of aliens proberen eindelijk contact te leggen!” grapte Rikkie.

We lachten een tijdje terwijl we de gekste oplossingen bedachten. Ik voelde me meteen stukken beter over het hele gebeuren. Als meerdere mensen deze telefoontjes kregen, dan was er waarschijnlijk niks raars mee, toch?

Weken gingen voorbij zonder dat er ook maar iets opmerkelijks gebeurde. Het leven ging verder zoals gewoonlijk, ook al bleef het erg donker en lagen de kusten nog steeds vol met stinkende dode vissen. De inwoners van ons stadje begonnen eindelijk te klagen over de duisternis, en vanuit het westen kwamen ietwat ongeinteresseerde meteorologen om uit te vinden waarom de zon hier minder scheen. De uitkomst was: te veel smog. Niet dat er echt veel smog boven onze woonplaats hing, maar voor de meteorologen was zo’n antwoord natuurlijk beter dan ‘we hebben geen idee’. Daarna vertrokken ze sneller dan ze waren gekomen.

Toen draaide mijn buurman door. Om 5:00 ‘s ochtends werd ik gewekt door een schel en onhaanachtig gekraai. Verward liet ik mezelf uit bed rollen en gluurde door een spleet in het gordijn. Daar zat mijn buurman, een oude kerel van in de 60, bovenop zijn tuinhek. Hij wapperde met zijn armen alsof hij probeerde op te stijgen, en uitte elke paar seconden een luid ‘kuukelekuu’. Ik wreef verbaasd in mijn ogen en stapte weer mijn bed in.

Een paar uur later was mijn buurman verdwenen. Meegenomen naar het dichtstbijzijnde gekkenhuis.

“Hij was vast dement,” zei mijn moeder tijdens het ontbijt. Mijn vader zei niks. Sinds het hele vissen-fiasco leek hij depressief. Met muizenhapjes at hij van zijn omelet. Er zaten dikke kringen onder zijn ogen, alsof hij al tijden niet had kunnen slapen. Maar misschien kwam dat door ons haantje hiernaast. Zijn ogen zelf leken groter dan gewoonlijk — uitpuilend en rood van de stress.

“Papa, kun je me helpen met wiskunde?” vroeg ik. Zou hij uberhaupt reageren? Hij liep de laatste tijd als een zombie door het huis en negeerde me vaak.

Maar deze keer bromde hij: “Ja, best.”

[4]

Op een dag was het zo donker dat ik buiten nauwelijks iets kon zien. Ik nam de zaklamp mee naar school, en klampte me onderweg angstig vast aan Rikkie. Erika was nergens te bekennen. Ze was gisteren ook al niet aanwezig. Vast liefdesverdriet, volgens Rikkie. We liepen erg langzaam, en op een gegeven moment maakte elke stap die we zetten een krakend geluid. Toen ik met de zaklamp op onze voeten scheen, bleek dat de grond helemaal vol zat met slakken. Half-verborgen, groene slakken met huisjes en slijmerige zwarte slakken die op een stuk stront leken. Achter ons lag een spoor van vernieling — platte zwarte slijmhopen en huizenscherven. Voor ons schitterde slakkenspoor in het zwakke licht.

“Iel,” zei Rikkie, en dat was precies hoe ik erover dacht. Maar welk stuk grond ik ook belichtte, de slakken waren overal. Totdat we in een andere straat aankwamen — daar was het schoon.

 In de middag ontweken we de slakkenstraat. Een paar bewoners had zout gestrooid. Alle slakken waren dood.

‘Duisternis in ons geliefde zeestadje,’ vertelde een verslaggever op de regionale zender, ‘zorgt ervoor dat we gek genoeg op Antarctica in de winter beginnen te lijken.Nog vreemder is, natuurlijk, dat de rest van het land zonnig blijft.De burgemeester is druk bezig met het zoeken van een manier om de smog te verjagen. Een paar fabrieken zijn reeds stilgelegd.’

De bloemen in onze tuin waren verschrompeld. De planten die wel wilden groeien, bleven stukken kleiner dan ze gewoonlijk zouden zijn geweest. Mijn vader bleef nu permanent thuis, en bezocht zelfs zijn vriendin niet meer. Mijn moeder werd steeds chagrijniger en vroeg hem constant om een nieuwe baan te zoeken, wat hij vervolgens niet deed. Onze maaltijden waren altijd karig geweest, maar nu had ik steeds vaker honger. Uiteindelijk ging mijn moeder werken en zat ik thuis opgescheept met mijn vader de zombie. Het werd ook kouder buiten. In het midden van de zomer droeg ik een trui.

Elke keer dat ik nu naar school ging waren de straten uitgestorven. Er werden steeds meer mensen ‘gek’, en ik vroeg me af waarom. Kwam het door de aanhoudende duisternis? De vis? Of een of andere rare ziekte? Maar dat was niet de enige reden waarom ons stadje zo stil was — een hoop inwoners had besloten om gewoon te verhuizen. Toch waren er ook nieuwe aanwinsten... behalve de babies die het ongeluk hadden om in deze tijd geboren te worden, kwam er één nieuw persoon in ons stadje wonen. Een heel vreemd persoon.

“Hey, heb je het al gehoord?” hijgde Rikkie aan de andere kant van de telefoon. Ik zat in kleermakerszit op mijn bed, en probeerde me te concentreren op de televisie.

“Huh? Wat?”

“Dat wijf.”

“Welk wijf?”     

“Je hebt het dus nog niet gehoord.”

“Zeg nou maar gewoon wat er is, dan kan ik verder met deze film!”

Rikkie slaakte een diepe zucht, alsof ze veel moed moest verzamelen voor wat ze wilde zeggen. “Die vrouw die net hier heen verhuisd is. Je weet wel.”

“Ja? Wat is daarmee?”

“Ze... nou... ze heeft geen mond.”

“Geen mond?” Ik vond het nog niet eens zo heel verbazingwekkend, wat Rikkie zei. Er waren genoeg mensen met handicaps, misschien werden er ook wel een paar zonder mond geboren. Dat was toch niet iets om mee te spotten. Ik graaide in het bakje dat naast me stond —chips— en voelde me direct schuldig.

“Hij is gewoon... dichtgegroeid ofzo. Ze heeft wel lippen, maar dat binnenste gedeelte is gewoon... samen gesmolten.”

“Hoe eet ze dan? Via een buisje? Is er geen plastische chirurgie om dat op te lossen?”

“Weet ik veel. Misschien heeft ze ook wel geen tanden of tong, of maag!”

“Dan was ze vast al dood geweest...” Ik begon me te ergeren aan Rikkie. Ze kon soms erg dom zijn. “Ik hang nu op, okay? Doei.”

Het duurde niet lang voordat ik zelf in aanraking kwam met de mondloze vrouw. Voor het eerst begreep ik Rikkie’s reactie — ze zag er gruwelijk uit. Alsof iemand ooit heet water over haar mond had gegooid en al die huid in elkaar was verstrengeld. Bijna alsof... het dicht genaaid was.

Ik realizeerde me dat ik aan het staren was en knikte gauw naar de vrouw. “Hallo.” Ze probeerde naar me te glimlachen, maar zelfs dat kon ze niet. In plaats daarvan maakte ze de engste grijns die ik ooit had gezien.

[5]

Het ging niet zo goed met mijn vader. Van de ene dag op de andere veranderde hij. Eerst lag hij nog op bed, uitgeteld en halfdood. En toen was hij in de keuken. Schaatsend op de glad gepoetste tegels. Het was een spelletje dat ik vroeger als kind vaak had gespeeld.

Mijn moeder was niet thuis. Ik had geen idee wat ik moest doen.

“Papa? Papa, wat doe je?”

Geen antwoord. Alleen dat gekke geschaats en gezwaai. Een van zijn slappe armen raakte de afwas op het aanrecht. Mokken en bestek kletterden op de vloer. Daarna haakte zijn grote teen achter een stoelpoot, waardoor hij zelf bijna viel. Ik haastte me naar de telefoon en belde het alarmnummer.

“Wat is uw noodgeval?”

De situatie was bijna te gek voor woorden.

“Het is mijn vader,” huilde ik. “Hij is... hij is gek geworden.”

Binnen twintig minuten stond de politie voor de deur. Toen ze zagen wat er aan de hand was, kon ik zien dat ze gefrustreerd waren. ‘Weer zo’n malloot’, kon ik in hun ogen lezen.

“Is je moeder niet thuis?” vroeg één van hen aan mij.

Ik schudde mijn hoofd en pakte trillend mijn mobiel. Ze was er sneller dan de politie.

Mijn vader ging naar het gekkenhuis. Dezelfde plek waar alle anderen zaten. Meneer Haantje, een vrouw die naakt over straat had gerend en een eeuwig gillend kind. Ik was bang en schaamde me. Ons stadje was zo klein dat bijna iedereen wel wist wie ik was, en wat er met mijn vader gebeurd was. Sommigen —vooral vrouwen van middelbare leeftijd— waren extreem sympatiek. Anderen keken me alleen maar raar aan. Op school slingerden kinderen soms nare dingen naar mijn hoofd. Degenen die ook een ‘gek’ familielid hadden stuurden me van een afstandje verdrietige blikken.

Maar zoals bij de meeste dingen was mijn vader snel vergeten. Na een tijdje besteedden mensen niet zoveel aandacht meer aan mij, en deden ze niet meer alsof ik potentieel besmet was met het gekheid virus. Natuurlijk vergat ik het niet. Ik moest constant aan mijn vader denken, en elke woensdag bezochten we hem. Hij kreeg zware medicijnen die hem rustig maakten, wat betekende dat hij nergens op reageerde. Ik had het gevoel dat ik in een zwart gat gezogen was -- mijn hoofd voelde steeds zwaar en dood.  

“Het is deze plek,” zei ik op een dag tegen mijn moeder. Ze was net zo depressief als ik en ging ongestoord verder met bonen pellen. “De duisternis, al die mensen die gek worden... dat is toch geen toeval meer, mama?”

Voordat ik wist wat er gebeurde lag ik op de grond. Mijn wang gloeide met een soort verdoofde pijn, en ik plaatste snel mijn koele hand op mijn kaak. Ze had me geslagen! Ze had me gewoon een klap gegeven!

“Hou gewoon je mond!” schreeuwde mijn moeder. “Zie je niet dat ik het al zwaar genoeg heb zonder je idiote complottheorieën? Hoe kan iemand nu zo veranderen door... door...”

Harde snikken verstokten haar woorden. Ze smeet de boon waar ze mee bezig was op de grond en liep wijdbeens de kamer uit. Ik staarde naar de boon. Het enige wat ik kon denken was: ‘Jij arme boon. Dit heb je niet verdiend’.

Ik kreeg geen verontschuldiging van mijn moeder, maar na een paar dagen begon ze weer wat aardiger te doen. Ik greep de kans om haar te smeken om een verhuizing -- als we vertrokken zou alles beter worden, inclusief mijn vader. Maar natuurlijk had het geen effect. Mijn moeder geloofde nergens meer in. Ze gedroeg zich als een zombie, net zoals mijn vader had gedaan weken voordat hij doordraaide. Ik vreesde het ergste.

[6]

Erika was terug. Haar relatie was inderdaad op de klippen gelopen, maar niet omdat haar vriendje een oplichter was. Volgens haar had hij haar gedumpt om een hele rare reden: hij werd koud en depressief wanneer ze in de buurt was.

“Hij zei dat hij walgde van mijn aanraking,” vertelde Erika zachtjes, met tranen in haar ogen. “Hij zei dat ik voelde als de dood. Hoe voelt de dood? Hier, voel me! Ik ben toch warm, of niet?”

Haar verhaal was erg akelig. De dood... had dit ook iets te maken met de duisternis? Was dat hoe alle buitenstaanders ons zagen? Mensen uit andere steden... zouden ze ons allemaal eng vinden? Was ik ook koud?

Ik sprak deze gedachtes uit tegen mijn vriendinnen, maar ze moesten lachen om de onzinnigheid. Dat was onmogelijk, zeiden ze. Ik nam al deze dingen gewoon een beetje te serieus. Erika’s ex-vriend was een klootzak die niet op een normale manier van haar af wilde komen. Sommige mannen waren zo.

Erika knikte. “Hij was een beetje... into depressieve dingen, weet je. Hij schreef graag gedichten over de dood en de hel. Soms praatte hij ook zo.”

Nou, dat verklaarde dat. Toch was ik niet helemaal overtuigd.

“Krijgen jullie nog steeds vreemde telefoontjes?” vroeg ik.

“Yup,” zei Rikkie. “Niet alleen rare geluiden nu, maar ook getik. Weet je wat mijn moeder zei? Ze denkt dat het die vrouw met die dichtgegroeide mond is. Mensen die niet kunnen praten communiceren wel eens op die manier.”

Maar waarom belde ze iedereen?   

Op dat moment begon het keihard te regenen. Het was een geluid dat we eerst niet herkenden — de zomers hier waren altijd nogal droog, en dit jaar, met de donkere wolken die geen water lieten, hadden we nog nauwelijks een spatje regen gezien.

De regen ratelde hard op het dak en de ramen. Het klonk als duizenden kloppende handjes en siste in de dakgoot. Rikkie, Erika en ik keken elkaar verbaasd aan.

“Is dat...?”

“Echt waar?”

We sprongen tegelijk op en renden naar het raam. Ik veegde wild het gordijn opzij en drukte mijn gezicht tegen het koele glas. Het was inderdaad regen! Met bakken kwam het naar beneden. De voortuin stond in een mum van tijd blank. En niet alleen water vulde de straten — het duurde niet lang voordat ook mensen naar buiten stroomden. Sommigen schudden blij elkaars handen, anderen deden een belachelijk dansje. Ook Rikkie en Erika sprongen op en neer, elkaar bij de schouders grijpend.

“Het regent!” gilden ze. “Nu gaan de wolken weg! Nu zullen ze zeker verdwijnen!”

Met al dat gejuich leek het net het einde van een of andere oorlog. Ik ging naar buiten met mijn vriendinnen, en mijn moeder stond daar ook. Ze ving regen op in haar schort, wat natuurlijk direct op de grond sijpelde. Ik hief mijn gezicht op naar de donkere hemel, en voelde hoe de koude druppels mijn hete wangen koelden. Maar er was iets mis. Er was iets vreselijks mis.  

Vrolijk gezang veranderde in angstkreten. Mensen wezen naar boven, naar de kolkende lucht. De regen werd zwart, pikzwart. Als teer kleefde het aan onze handen en voeten.

Daarna was alles stil.

[7]

In het zuiden ligt een stadje dat misschien beter een dorp genoemd kan worden. Vroeger verdienden de inwoners hun brood met vis, tegenwoordig kun je er alleen werkmannen vinden. De straten zijn zwart, en de enige vissen die nu nog aanspoelen zijn dood. Populatie: 1. Of eigenlijk, 2. Vandaag verhuis ik, Surita Bell, naar deze eigenaardige plek.

Het is er zonnig, en planten en bloemen groeien als nooit tevoren. De lucht is schoon, de zee blauwer dan blauw. En toch is deze plek anders dan anderen — bijna alle huizen zijn leeg. Niemand wil er wonen, nu de oude inwoners met de zuiderzon zijn vertrokken. Of beter gezegd: spoorloos verdwenen. De autoriteiten klampen zich vast aan ‘na het vissenmysterie waren alle vissers gedwongen te verhuizen’, maar er zijn er niet veel die dit geloven. Iedereen herinnert zich de duisternis en de mysterieuze dingen die zich hier voltrokken. De locale kranten beschrijven elk klein detail.

Toch zet ik nu voet in dit stadje, nieuwschierig geraakt door de leugens en de verhalen. Ik wil zoveel mogelijk informatie verzamelen, een artikel schrijven, en de waarheid aan het licht brengen. Vandaag is mijn interview met de enige overgebleven inwoner: een vrouw van middelbare leeftijd. Volgens geruchten heeft ze geen mond. Je kunt je voorstellen dat ik niet kan wachten om haar te ontmoeten...