voila, hier is hij dan -- mijn beloofde verhaal.
op aandringen van vonne ;D (l)
veel leesplezier, hope you enjoy~
---
[1]
Het begon allemaal met de donkere, onheilspellende wolken
die boven ons stadje verschenen. Alleen die wolken — geen wind, geen regen of
onweer. Soms heb je wel eens van die ‘stilte-voor-de-storm’ dagen, dus iedereen
verwachtte dat de duisternis snel weg zou gaan.
Maar na zeven dagen was de zon nog steeds niet terug
gekeerd.
Er was nog steeds een duidelijk verschil tussen dag en
nacht, dus het duurde een tijdje voordat iemand het vreemd begon te vinden. In
de vroege ochtend werd het lichter, maar de schemering bleef.
Mensen begonnen zich snel te ergeren. Slaappatronen
werden verstoord, en door het gebrek aan zonlicht waren vele gezichten bleek.
Als je iets vroeg in een winkel had je een grote kans afgebekt te worden, en al
gauw werd ons stadje één-en-al-chagrijn. Touristen ontweken ons. Werk- en
schoolprestaties gingen drastisch naar beneden. Maar boven alles was daar de
angst, die zeer plotseling de frustratie wegduwde: wat als de wolken nooit meer
weg gingen?
Ik was een middelbare scholier toen de duisternis kwam.
Elke dag ging ik netjes naar school in mijn uniform; ik deed mijn huiswerk en
haalde goede cijfers. Ik was niet populair, maar zeker ook geen buitenbeentje —
ik had een paar vrienden waar ik heel goed mee op kon schieten. Onze vaders
waren allemaal vissers. Ons stadje lag namelijk aan zee. ’s Avonds kookten onze
moeders vaak vissensoep, en in de zomer mochten we wel eens mee varen. Mijn
leven was simpel, maar aangenaam.
Op het moment dat de wolken boven ons opbolden kwam ik
net thuis van school. Ik had gegeten bij een klein restaurant en was dus
stukken later dan gewoonlijk. Ik verwachtte eigenlijk een aanmaning van mijn
moeder, maar toen ik eindelijk arriveerde bleek ze niet eens thuis te zijn. Op
de koelkast, onder een pinguinmagneetje, hing een kort briefje: ‘Rie — ik ben
naar oma. Mama.’
Mijn oma had een slechte gezondheid. Ze lag vaak in het
ziekenhuis en hoewel mijn ouders haar eigenlijk in huis zouden moeten nemen, weigerden
ze dit koppig. Mijn vader’s excuus was dat hij altijd op zee was (en
waarschijnlijk de uitjes met zijn geheime vriendin niet wilde opgeven). Mijn
moeder’s excuus was dat ze het veel te druk had en gewoonweg geen tijd had om
ook nog eens voor oma te zorgen. Ik had geen mening hierover. Ik kende mijn
grootmoeder nauwelijks.
Ik opende de koelkast en koos een melkpakje. Uit een
keukenkastje haalde ik wat koekjes en installeerde me voor de tv. Als de kat
van huis is dansen de muizen op tafel, dus in dit geval stelde ik mijn huiswerk
uit en keek saaie middagprogramma’s. Het was al snel tijd voor het nieuws. Er
waren weer eens aanslagen gepleegd in het Midden Oosten. Een zangeres had een gezonde
baby dochter gekregen. En de vissen deden raar.
Live-beelden lieten zien hoe hele scholen vissen naar de
kust waren gezwommen en vaak zelfs levend aanspoelden. Bijna alsof ze uit
paniek de zee wilden ontvluchten, grapte een verslaggever. Het lachen verging
hem snel toen vlakbij hem opeens een kleine haai het strand opgleed.
Onderzoekers waren al druk bezig met het zoeken van een verklaring, volgens de
nieuwslezer. Aangezien dit soort dingen de laatste tijd wel vaker gebeurden
—zoals de grote groepen vogels en vissen die overal op de wereld dood
neervielen— werd er verder niet zoveel aandacht aan besteed.
‘En nu is het tijd
voor het weer. Het hele land zal vandaag van een zonnige, warme dag kunnen
genieten. Met een zwakke tot matige wind kunnen de temperaturen tot ongeveer 28
graden stijgen. Morgen en de dagen daarna zullen zeer zonnig blijven.’
Met een diepe zucht keek ik naar buiten. Vanochtend was
het inderdaad erg zonnig, maar sinds ik school had verlaten hing de lucht vol
met zwarte wolken. Tsja. Wanneer konden ze nu wel goed het weer voorspellen? Ik
had lang geleden al geleerd dat als je het weer wou weten, je het beste gewoon
uit het raam kon kijken.
Ik deed de tv uit voordat het volgende onderdeel (een
verkoopprogramma) kon beginnen, en werd tegelijkertijd opgeschrikt door het
rinkelen van de telefoon. Het was een ouderwets ding met een bijna pijnlijke
ringtoon. Mijn ouders vonden dat als iets nog werkte je het niet hoefde te
vervangen en dus zaten we met het gelige, verkleurde bakbeest opgescheept.
“Hallo?” vroeg ik de hoorn. Maar in plaats van een antwoord
te krijgen hoorde ik alleen wat rare geluiden. Zoals bij een fax of een oude
dial-up modem. “Is daar iemand?” Een onaangenaam gevoel bekroop me, en ik legde
de hoorn snel weer neer. Direct keek ik om me heen en uit het raam. Werd ik
bekeken? Angstzweet kriebelde mijn handpalmen en de haren op mijn armen stonden
recht omhoog. Nee, dat was waanzin. Ik was gewoon het slachtoffer van een grap,
of onze telefoon was eindelijk kapot. Er was niks aan de hand. Er stond echt geen
kinderlokker voor de deur of zoiets.
Alsof ik een grove fout had gemaakt verzamelde ik mijn
huiswerk en ging naar mijn kamer met een groot schuldgevoel. Daar maakte ik
heel geduldig mijn sommen en leerde mijn Engels.
[2]
Om zeven uur kwam mijn moeder thuis met mijn oudere zus,
die al getrouwd was en een kind verwachtte. Mijn vader zou tot morgenavond op
zee blijven, dus we aten met z’n drieën. Het was een simpele maaltijd: gebakken
rijst met vis. Terwijl mijn moeder en zus praatten, overwoog ik ze over de
telefoon te vertellen. Maar voordat ik een besluit kon nemen begonnen ze over
het rare gedrag van de vissen.
“Papa belde om te zeggen dat ze bijna geen een vis konden
vangen,” zei mijn moeder. “Het lijkt wel alsof alle vissen zijn verdwenen!”
“Misschien komt hij dan eindelijk een keer thuis,”
antwoordde mijn zus sarcastisch.
Dat leek me wel wat. Ik was meer een vaderskind dan een
moederskind en besteedde graag wat tijd met mijn papa.
“Eerder naar haar
huis,” siste mijn moeder. Ik had geen idee dat ze van mijn vader’s
buitenechtelijke relatie wist.
“Mama!” riep mijn zus, terwijl ze haar ogen in mijn
richting draaide.
Mijn moeder schraapte haar keel en ging snel verder met
eten. Ze haastte zich echter te veel en verslikte zich in een stukje graat.
Hoestend en proestend zat ze aan tafel, wat de sfeer nog drukkender maakte.
“Het was ook zo donker vandaag,” kuchte ze. “Ik dacht dat
het al veel later was.”
Die avond had ik moeite met in slaap vallen. Het was erg
warm. Buiten was het helemaal stil. Geen vleermuizen, geen insecten of kikkers.
Het was alsof de hele wereld op iets wachtte.
De volgende dag leek nog donkerder dan gisteren. Mijn
moeder dwong me een paraplu mee te nemen voor het geval het zou gaan regenen.
Ze zei dat er misschien een grote storm zou komen. Mogelijk waren de vissen
daarom zo van streek. Maar de temperaturen bleven hoog, zonder ook maar een
zuchtje wind.
“Ik plak helemaal!” klaagde mijn beste vriendin tijdens
gym. Niemand bleek echt energie op te kunnen brengen — veel meisjes zaten aan
de kant met ongesteldheid smoesjes en de jongens liepen doelloos rond. Zelfs de
leraar, een bodybuilder type, was niet erg enthousiast.
“Wah, ik wil naar huis,” zeurde het populairste meisje
van de klas. Ook al droeg ze de simpele gymkleding die iedereen droeg, ze zag
er toch nog prachtig uit. Haar geverfde haren waren gekruld en in haar oren
hingen schitterende oorbellen. Zelfs haar makeup zat nog perfect. Ik was
stilletjes altijd een beetje jaloers op haar. Mijn zwarte lokken waren stug en
rommelig, en makeup paste niet bij mij.
“Okay, okay,” riep de leraar, luid in zijn handen
klappend. “Jullie mogen tien minuten eerder weg. Maar de volgende keer blijven
jullie tien minuten langer!”
Verveelde zuchten veranderden in opgeluchte, maar nog
ging de kleedkamers bereiken moeizaam. En opeens klonk er een gil. Het was
mevrouwtje populair, die paniekerig op een neer stond te springen naast een van
haar meelopertjes. Het meisje was blijkbaar flauwgevallen.
“Aan de kant!” schreeuwde de gymleraar, en hij duwde de
omringende massa weg van het arme meisje. “Geef haar de ruimte! Ga jullie
omkleden, nu!”
Een paar leerlingen weigerden dat, maar mijn vrienden en
ik gehoorzaamden gedwee.
Zoals de vorige dag liep in naar huis in het donker. Elk
geluid klonk holler en enger in de windloze stilte — voetstappen van iemand
verderop die mij achtervolgden, of het geritsel van een engerd in de bosjes.
Natuurlijk werd ik niet achterna gezeten en was de engerd slechts een spreeuw,
maar op zo’n moment was het gemakkelijk om mijn fantasie op de loop te laten.
Ik haastte me meer en meer, tot ik buiten adem in onze straat aan kwam.
Mijn moeder was bezig met het binnen brengen van de
boodschappen, waaronder een paar grote vissen. Ik bleef bij het hek staan en
keek naar de emmer waar ze in zaten. Met hun starre, ronde ogen leken ze me
terug aan te staren. Ik kreeg er de kriebels van.
“Mama,” zei ik zo gauw mijn moeder weer naar buiten kwam.
“Waarom zoveel vissen?”
“Je moet pakken wat je krijgen kan, Rie. Het zou zonde
zijn om al die vissen op het strand te laten bederven, toch?”
“Dit zijn die aangespoelde vissen?”
“Ja. Je vader kan dan wel niks vangen, maar ik zal er
voor zorgen dat we vanavond toch een feestmaal hebben.”
Met een walgende blik keek ik toe hoe mijn moeder de
vissen oppakte en ze één voor één in plastic folie wikkelde. Daarna veegde ze
de zweetdruppels van haar voorhoofd, holde haar rug en kreunde hard.
“Jij mag ook wel meehelpen hoor, Rie, in plaats van daar
staan te kijken als een opzichter.”
Ik ontweek de vissen en tilde een zak zout van de grond.
Die avond zouden mijn ouders smullen van de vis, en mijn vader zou mijn moeder
vele complimenten geven over de goede maaltijd.
Ik zou alleen maar groente eten.
[3]
Het duurde niet lang voordat mijn ouders ziek werden. En
niet alleen zij — er waren meerdere inwoners van ons stadje die opeens
buikgriep hadden. Mijn vader kon niet naar zijn werk, en een paar dagen lang
moest ik toezien hoe ze constant vochten om de wc. Ik was bang. Waren de vissen
besmet met iets? Maar na een korte week was iedereen weer in orde, met als
resultaat dat iedereen er nogal lacherig over deed. Ach, die vissen, toch maar
niet eten die dingen. Toch leken de mensen die ziek waren geweest anders, op de
een of andere manier. Wat er precies mis was, dat wist ik niet, maar er was
iets niet helemaal juist aan de manier waarop ze zich gedroegen. Al realizeerde
ik me dit pas veel later.
Op zaterdag kwamen twee vriendinnen langs. We moesten aan
een project werken maar uiteindelijk deden we hele andere dingen. Zoals
roddelen over klasgenoten en jongens die we leuk vonden. Eén van mijn
vriendinnen, Erika, had al een vriendje. Hij was stukken ouder dan ons, een
student aan de universiteit, en wij waren de enigen die van hun relatie af
wisten. Ze was als de dood dat haar ouders het zouden ontdekken, want dan had
ze vast voor de rest van haar leven huisarrest. Erika werd al gezien als een
ongehoorzaam kind met haar geverfde haren en te korte rokjes, dus als haar
ouders merkten dat ze uitging met een oudere jongen...
“Weet je wat hij voor me gekocht heeft?” vroeg ze met
glinsterende ogen. “Kijk eens, kijk!” Ze wees naar haar hals, waar een duur-uitziende
ketting op haar huid lag.
“Hij kan zoiets veroorloven?” zei mijn andere vriendin,
Rikkie, met een vleugje sarcasme in haar stem. “Zijn de meeste studenten niet
arm?”
“Neehee,” antwoordde Erika. Haar gezicht betrok direct.
“Zijn ouders zijn rijk. Dus hij heeft geld genoeg.”
Rikkie en ik vertrouwden het beide niet zo, maar dat
vertelden we niet aan Erika. Er waren natuurlijk wel eens vaker knappe jongens
die zich voor deden als rijke studenten, maar dan in het echt gangsters of
loverboys waren die hun cadeaus gewoon stalen. Maar omdat Erika gelukkig was en
haar vriend net zo goed wel echt kon zijn, hielden we ons stil.
“Ik ga vandaag wel wat vroeger weg,” zei Erika. “Hij zou
me nog bellen. Maar elke keer dat de telefoon gaat is het iemand anders, of
vage geluiden.”
Ik was meteen één en al aandacht. “Vage geluiden?”
“Mhm. Een soort gepiep en geruis.”
“Jij ook al?” schreeuwde Rikkie. “Ik ben al tien keer
gebeld door diezelfde grappenmaker. Ik word er niet goed van.”
“Ik heb ook zo’n telefoontje gekregen,” zei ik snel. “Ik
dacht dat het aan de telefoon lag of dat iemand me per ongeluk probeerde te
faxen of zoiets. Maar jullie hebben het dus ook?”
Erika knikte overdreven hard. “Wel vreemd, niet? Dat we
het alle drie meegemaakt hebben. Hey, stel je voor dat er iets achter zit...
misschien is het wel een code voor iets. Zoals Morse, maar dan anders.”
“Of aliens proberen eindelijk contact te leggen!” grapte
Rikkie.
We lachten een tijdje terwijl we de gekste oplossingen
bedachten. Ik voelde me meteen stukken beter over het hele gebeuren. Als
meerdere mensen deze telefoontjes kregen, dan was er waarschijnlijk niks raars
mee, toch?
Weken gingen voorbij zonder dat er ook maar iets
opmerkelijks gebeurde. Het leven ging verder zoals gewoonlijk, ook al bleef het
erg donker en lagen de kusten nog steeds vol met stinkende dode vissen. De
inwoners van ons stadje begonnen eindelijk te klagen over de duisternis, en
vanuit het westen kwamen ietwat ongeinteresseerde meteorologen om uit te vinden
waarom de zon hier minder scheen. De uitkomst was: te veel smog. Niet dat er
echt veel smog boven onze woonplaats hing, maar voor de meteorologen was zo’n
antwoord natuurlijk beter dan ‘we hebben geen idee’. Daarna vertrokken ze
sneller dan ze waren gekomen.
Toen draaide mijn buurman door. Om 5:00 ‘s ochtends werd
ik gewekt door een schel en onhaanachtig gekraai. Verward liet ik mezelf uit
bed rollen en gluurde door een spleet in het gordijn. Daar zat mijn buurman,
een oude kerel van in de 60, bovenop zijn tuinhek. Hij wapperde met zijn armen
alsof hij probeerde op te stijgen, en uitte elke paar seconden een luid
‘kuukelekuu’. Ik wreef verbaasd in mijn ogen en stapte weer mijn bed in.
Een paar uur later was mijn buurman verdwenen. Meegenomen
naar het dichtstbijzijnde gekkenhuis.
“Hij was vast dement,” zei mijn moeder tijdens het
ontbijt. Mijn vader zei niks. Sinds het hele vissen-fiasco leek hij depressief.
Met muizenhapjes at hij van zijn omelet. Er zaten dikke kringen onder zijn
ogen, alsof hij al tijden niet had kunnen slapen. Maar misschien kwam dat door
ons haantje hiernaast. Zijn ogen zelf leken groter dan gewoonlijk — uitpuilend
en rood van de stress.
“Papa, kun je me helpen met wiskunde?” vroeg ik. Zou hij
uberhaupt reageren? Hij liep de laatste tijd als een zombie door het huis en
negeerde me vaak.
Maar deze keer bromde hij: “Ja, best.”
[4]
Op een dag was het zo donker dat ik buiten nauwelijks
iets kon zien. Ik nam de zaklamp mee naar school, en klampte me onderweg
angstig vast aan Rikkie. Erika was nergens te bekennen. Ze was gisteren ook al
niet aanwezig. Vast liefdesverdriet, volgens Rikkie. We liepen erg langzaam, en
op een gegeven moment maakte elke stap die we zetten een krakend geluid. Toen
ik met de zaklamp op onze voeten scheen, bleek dat de grond helemaal vol zat
met slakken. Half-verborgen, groene slakken met huisjes en slijmerige zwarte
slakken die op een stuk stront leken. Achter ons lag een spoor van vernieling —
platte zwarte slijmhopen en huizenscherven. Voor ons schitterde slakkenspoor in
het zwakke licht.
“Iel,” zei Rikkie, en dat was precies hoe ik erover
dacht. Maar welk stuk grond ik ook belichtte, de slakken waren overal. Totdat
we in een andere straat aankwamen — daar was het schoon.
In de middag
ontweken we de slakkenstraat. Een paar bewoners had zout gestrooid. Alle
slakken waren dood.
‘Duisternis in ons
geliefde zeestadje,’ vertelde een verslaggever op de regionale zender, ‘zorgt ervoor dat we gek genoeg op Antarctica
in de winter beginnen te lijken.Nog vreemder is, natuurlijk, dat de rest van
het land zonnig blijft.De burgemeester is druk bezig met het zoeken van een
manier om de smog te verjagen. Een paar fabrieken zijn reeds stilgelegd.’
De bloemen in onze tuin waren verschrompeld. De planten
die wel wilden groeien, bleven stukken kleiner dan ze gewoonlijk zouden zijn
geweest. Mijn vader bleef nu permanent thuis, en bezocht zelfs zijn vriendin
niet meer. Mijn moeder werd steeds chagrijniger en vroeg hem constant om een
nieuwe baan te zoeken, wat hij vervolgens niet deed. Onze maaltijden waren
altijd karig geweest, maar nu had ik steeds vaker honger. Uiteindelijk ging
mijn moeder werken en zat ik thuis opgescheept met mijn vader de zombie. Het
werd ook kouder buiten. In het midden van de zomer droeg ik een trui.
Elke keer dat ik nu naar school ging waren de straten
uitgestorven. Er werden steeds meer mensen ‘gek’, en ik vroeg me af waarom.
Kwam het door de aanhoudende duisternis? De vis? Of een of andere rare ziekte?
Maar dat was niet de enige reden waarom ons stadje zo stil was — een hoop
inwoners had besloten om gewoon te verhuizen. Toch waren er ook nieuwe
aanwinsten... behalve de babies die het ongeluk hadden om in deze tijd geboren
te worden, kwam er één nieuw persoon in ons stadje wonen. Een heel vreemd persoon.
“Hey, heb je het al gehoord?” hijgde Rikkie aan de andere
kant van de telefoon. Ik zat in kleermakerszit op mijn bed, en probeerde me te
concentreren op de televisie.
“Huh? Wat?”
“Dat wijf.”
“Welk wijf?”
“Je hebt het dus nog niet gehoord.”
“Zeg nou maar gewoon wat er is, dan kan ik verder met
deze film!”
Rikkie slaakte een diepe zucht, alsof ze veel moed moest
verzamelen voor wat ze wilde zeggen. “Die vrouw die net hier heen verhuisd is.
Je weet wel.”
“Ja? Wat is daarmee?”
“Ze... nou... ze heeft geen mond.”
“Geen mond?” Ik vond het nog niet eens zo heel
verbazingwekkend, wat Rikkie zei. Er waren genoeg mensen met handicaps,
misschien werden er ook wel een paar zonder mond geboren. Dat was toch niet
iets om mee te spotten. Ik graaide in het bakje dat naast me stond —chips— en
voelde me direct schuldig.
“Hij is gewoon... dichtgegroeid ofzo. Ze heeft wel
lippen, maar dat binnenste gedeelte is gewoon... samen gesmolten.”
“Hoe eet ze dan? Via een buisje? Is er geen plastische
chirurgie om dat op te lossen?”
“Weet ik veel. Misschien heeft ze ook wel geen tanden of
tong, of maag!”
“Dan was ze vast al dood geweest...” Ik begon me te
ergeren aan Rikkie. Ze kon soms erg dom zijn. “Ik hang nu op, okay? Doei.”
Het duurde niet lang voordat ik zelf in aanraking kwam
met de mondloze vrouw. Voor het eerst begreep ik Rikkie’s reactie — ze zag er
gruwelijk uit. Alsof iemand ooit heet water over haar mond had gegooid en al
die huid in elkaar was verstrengeld. Bijna alsof... het dicht genaaid was.
Ik realizeerde me dat ik aan het staren was en knikte
gauw naar de vrouw. “Hallo.” Ze probeerde naar me te glimlachen, maar zelfs dat
kon ze niet. In plaats daarvan maakte ze de engste grijns die ik ooit had
gezien.
[5]
Het ging niet zo goed met mijn vader. Van de ene dag op
de andere veranderde hij. Eerst lag hij nog op bed, uitgeteld en halfdood. En
toen was hij in de keuken. Schaatsend op de glad gepoetste tegels. Het was een
spelletje dat ik vroeger als kind vaak had gespeeld.
Mijn moeder was niet thuis. Ik had geen idee wat ik moest
doen.
“Papa? Papa, wat doe je?”
Geen antwoord. Alleen dat gekke geschaats en gezwaai. Een
van zijn slappe armen raakte de afwas op het aanrecht. Mokken en bestek
kletterden op de vloer. Daarna haakte zijn grote teen achter een stoelpoot,
waardoor hij zelf bijna viel. Ik haastte me naar de telefoon en belde het
alarmnummer.
“Wat is uw
noodgeval?”
De situatie was bijna te gek voor woorden.
“Het is mijn vader,” huilde ik. “Hij is... hij is gek
geworden.”
Binnen twintig minuten stond de politie voor de deur.
Toen ze zagen wat er aan de hand was, kon ik zien dat ze gefrustreerd waren.
‘Weer zo’n malloot’, kon ik in hun ogen lezen.
“Is je moeder niet thuis?” vroeg één van hen aan mij.
Ik schudde mijn hoofd en pakte trillend mijn mobiel. Ze
was er sneller dan de politie.
Mijn vader ging naar het gekkenhuis. Dezelfde plek waar
alle anderen zaten. Meneer Haantje, een vrouw die naakt over straat had gerend
en een eeuwig gillend kind. Ik was bang en schaamde me. Ons stadje was zo klein
dat bijna iedereen wel wist wie ik was, en wat er met mijn vader gebeurd was.
Sommigen —vooral vrouwen van middelbare leeftijd— waren extreem sympatiek.
Anderen keken me alleen maar raar aan. Op school slingerden kinderen soms nare
dingen naar mijn hoofd. Degenen die ook een ‘gek’ familielid hadden stuurden me
van een afstandje verdrietige blikken.
Maar zoals bij de meeste dingen was mijn vader snel
vergeten. Na een tijdje besteedden mensen niet zoveel aandacht meer aan mij, en
deden ze niet meer alsof ik potentieel besmet was met het gekheid virus.
Natuurlijk vergat ik het niet. Ik moest constant aan mijn vader denken, en elke
woensdag bezochten we hem. Hij kreeg zware medicijnen die hem rustig maakten,
wat betekende dat hij nergens op reageerde. Ik had het gevoel dat ik in een
zwart gat gezogen was -- mijn hoofd voelde steeds zwaar en dood.
“Het is deze plek,” zei ik op een dag tegen mijn moeder.
Ze was net zo depressief als ik en ging ongestoord verder met bonen pellen. “De
duisternis, al die mensen die gek worden... dat is toch geen toeval meer,
mama?”
Voordat ik wist wat er gebeurde lag ik op de grond. Mijn
wang gloeide met een soort verdoofde pijn, en ik plaatste snel mijn koele hand
op mijn kaak. Ze had me geslagen! Ze had me gewoon een klap gegeven!
“Hou gewoon je mond!” schreeuwde mijn moeder. “Zie je
niet dat ik het al zwaar genoeg heb zonder je idiote complottheorieën? Hoe kan
iemand nu zo veranderen door... door...”
Harde snikken verstokten haar woorden. Ze smeet de boon
waar ze mee bezig was op de grond en liep wijdbeens de kamer uit. Ik staarde
naar de boon. Het enige wat ik kon denken was: ‘Jij arme boon. Dit heb je niet
verdiend’.
Ik kreeg geen verontschuldiging van mijn moeder, maar na
een paar dagen begon ze weer wat aardiger te doen. Ik greep de kans om haar te
smeken om een verhuizing -- als we vertrokken zou alles beter worden, inclusief
mijn vader. Maar natuurlijk had het geen effect. Mijn moeder geloofde nergens
meer in. Ze gedroeg zich als een zombie, net zoals mijn vader had gedaan weken
voordat hij doordraaide. Ik vreesde het ergste.
[6]
Erika was terug. Haar relatie was inderdaad op de klippen
gelopen, maar niet omdat haar vriendje een oplichter was. Volgens haar had hij
haar gedumpt om een hele rare reden: hij werd koud en depressief wanneer ze in
de buurt was.
“Hij zei dat hij walgde van mijn aanraking,” vertelde
Erika zachtjes, met tranen in haar ogen. “Hij zei dat ik voelde als de dood.
Hoe voelt de dood? Hier, voel me! Ik ben toch warm, of niet?”
Haar verhaal was erg akelig. De dood... had dit ook iets
te maken met de duisternis? Was dat hoe alle buitenstaanders ons zagen? Mensen
uit andere steden... zouden ze ons allemaal eng vinden? Was ik ook koud?
Ik sprak deze gedachtes uit tegen mijn vriendinnen, maar
ze moesten lachen om de onzinnigheid. Dat was onmogelijk, zeiden ze. Ik nam al
deze dingen gewoon een beetje te
serieus. Erika’s ex-vriend was een klootzak die niet op een normale manier van
haar af wilde komen. Sommige mannen waren zo.
Erika knikte. “Hij was een beetje... into depressieve dingen, weet je. Hij schreef graag gedichten over
de dood en de hel. Soms praatte hij ook zo.”
Nou, dat verklaarde dat. Toch was ik niet helemaal
overtuigd.
“Krijgen jullie nog steeds vreemde telefoontjes?” vroeg
ik.
“Yup,” zei Rikkie. “Niet alleen rare geluiden nu, maar
ook getik. Weet je wat mijn moeder zei? Ze denkt dat het die vrouw met die dichtgegroeide
mond is. Mensen die niet kunnen praten communiceren wel eens op die manier.”
Maar waarom belde ze iedereen?
Op dat moment begon het keihard te regenen. Het was een
geluid dat we eerst niet herkenden — de zomers hier waren altijd nogal droog,
en dit jaar, met de donkere wolken die geen water lieten, hadden we nog
nauwelijks een spatje regen gezien.
De regen ratelde hard op het dak en de ramen. Het klonk
als duizenden kloppende handjes en siste in de dakgoot. Rikkie, Erika en ik
keken elkaar verbaasd aan.
“Is dat...?”
“Echt waar?”
We sprongen tegelijk op en renden naar het raam. Ik
veegde wild het gordijn opzij en drukte mijn gezicht tegen het koele glas. Het
was inderdaad regen! Met bakken kwam het naar beneden. De voortuin stond in een
mum van tijd blank. En niet alleen water vulde de straten — het duurde niet
lang voordat ook mensen naar buiten stroomden. Sommigen schudden blij elkaars
handen, anderen deden een belachelijk dansje. Ook Rikkie en Erika sprongen op
en neer, elkaar bij de schouders grijpend.
“Het regent!” gilden ze. “Nu gaan de wolken weg! Nu
zullen ze zeker verdwijnen!”
Met al dat gejuich leek het net het einde van een of
andere oorlog. Ik ging naar buiten met mijn vriendinnen, en mijn moeder stond
daar ook. Ze ving regen op in haar schort, wat natuurlijk direct op de grond
sijpelde. Ik hief mijn gezicht op naar de donkere hemel, en voelde hoe de koude
druppels mijn hete wangen koelden. Maar er was iets mis. Er was iets vreselijks
mis.
Vrolijk gezang veranderde in angstkreten. Mensen wezen
naar boven, naar de kolkende lucht. De regen werd zwart, pikzwart. Als teer
kleefde het aan onze handen en voeten.
Daarna was alles stil.
[7]
In het zuiden ligt een stadje dat misschien beter een
dorp genoemd kan worden. Vroeger verdienden de inwoners hun brood met vis,
tegenwoordig kun je er alleen werkmannen vinden. De straten zijn zwart, en de
enige vissen die nu nog aanspoelen zijn dood. Populatie: 1. Of eigenlijk, 2.
Vandaag verhuis ik, Surita Bell, naar deze eigenaardige plek.
Het is er zonnig, en planten en bloemen groeien als nooit
tevoren. De lucht is schoon, de zee blauwer dan blauw. En toch is deze plek
anders dan anderen — bijna alle huizen zijn leeg. Niemand wil er wonen, nu de
oude inwoners met de zuiderzon zijn vertrokken. Of beter gezegd: spoorloos
verdwenen. De autoriteiten klampen zich vast aan ‘na het vissenmysterie waren
alle vissers gedwongen te verhuizen’, maar er zijn er niet veel die dit
geloven. Iedereen herinnert zich de duisternis en de mysterieuze dingen die
zich hier voltrokken. De locale kranten beschrijven elk klein detail.
Toch zet ik nu voet in dit stadje, nieuwschierig geraakt
door de leugens en de verhalen. Ik wil zoveel mogelijk informatie verzamelen,
een artikel schrijven, en de waarheid aan het licht brengen. Vandaag is mijn
interview met de enige overgebleven inwoner: een vrouw van middelbare leeftijd.
Volgens geruchten heeft ze geen mond. Je kunt je voorstellen dat ik niet kan
wachten om haar te ontmoeten...

No comments:
Post a Comment