Thursday, October 22, 2009

eindelijk naar de dokter.



shizuka's ongezondheid is in stroomversnelling geraakt ):

een tijdje geleden schreef ik al dat ik vaak buikpijn heb en moet overgeven. dit had ik een beetje opgelost door 's avonds niks meer te eten; dan zat er niks meer in mijn buik om ziek over te worden.

maar de laatste tijd kreeg ik steeds meer buikpijn overdag. gisteravond begon een heel ander soort pijn me te teisteren. een soort blauweplekachtige pijn op mijn buik. ik dacht dat mijn badjaskoort gewoon een beetje te strak zat, maar die pijn ging maar niet weg. het zat echt op 1 plekje, ik kon erop drukken en dat deed superzeer. het voelde alsof ik me daar gestoten had ofzo, maar ik wist zeker dat dat niet zo was.

tegen middernacht begon ik het eng te vinden, want het ging maar niet weg. het was net een bobbel ofzo. daarnaast lekte de cv-ketel ook nog eens dus ik had moeite met slapen vanwege al die zorgen. daarom werd ik vroeg wakker vanochtend. de pijn was er nog steeds.

ik begon ook wat vreemd droog te hoesten. en tijdens het drinken voelde mijn slokdarm heel raar, als schuurpapier.

een uur later keek ik in de spiegel, en het leek alsof ik extra ribben had gekregen in mijn borstkas. de linkerkant was veel langer dan de andere. dus ik schrok heel erg... mijn maag was zo hard?

naar beneden gegaan en mama gevraagd om de dokters te bellen. maar die hadden pauze. ik kreeg een auto-message dat ik van alles moest opnoemen na de piep -- dokter, naam, geboortedatum, medicament, medicijnen & dosis en weet ik veel wat allemaal. ik hoorde er niks van dus ik heb opgehangen. mama weer gebeld, bleek dat ze pas na 1 uur weer beschikbaar waren, het was al 1 uur, maar okay... ik veel huilen ondertussen en in paniek zijn. ondertussen kreeg ik ook koorts.

toen kwam een reparateur voor de cv-ketel en ik moest even wachten tot ik weer kon bellen. eindelijk kreeg ik een assistente aan de lijn om een afspraak te maken. mijn stem was zo trillerig. ze vroeg allerlei dingen: "wanneer zijn de klachten begonnen?" de eerste al minstens een half jaar geleden. "waarom ben je niet eerder gekomen?" omdat ik dacht dat het alleen maar maagzuur was ): "hoe hoog is je koorts?" geen idee, elke keer dat ik opmeet geven die dingen alleen maar 35 graden aan, ook al ben ik superheet. ik voelde me zo dom en klein en waardeloos dat ik daarna weer moest huilen.

maar goed, ik kan morgen pas terecht. tien voor twaalf bij mijn eigen dokter. de pijn kan ik makkelijk zo lang uithouden als het gelijk blijft, maar de angst, daar heb ik toch erg last van...

ik hoop zo dat het niks ernstigs is, en dat ik niet naar het ziekenhuis moet!

No comments:

Post a Comment