shizuka's ongezondheid is
in stroomversnelling geraakt ):
een tijdje geleden
schreef ik al dat ik vaak buikpijn heb en moet overgeven. dit had ik een beetje
opgelost door 's avonds niks meer te eten; dan zat er niks meer in mijn buik om
ziek over te worden.
maar de laatste tijd
kreeg ik steeds meer buikpijn overdag. gisteravond begon een heel ander soort
pijn me te teisteren. een soort blauweplekachtige pijn op mijn buik. ik dacht
dat mijn badjaskoort gewoon een beetje te strak zat, maar die pijn ging maar
niet weg. het zat echt op 1 plekje, ik kon erop drukken en dat deed superzeer.
het voelde alsof ik me daar gestoten had ofzo, maar ik wist zeker dat dat niet
zo was.
tegen middernacht begon
ik het eng te vinden, want het ging maar niet weg. het was net een bobbel ofzo.
daarnaast lekte de cv-ketel ook nog eens dus ik had moeite met slapen vanwege
al die zorgen. daarom werd ik vroeg wakker vanochtend. de pijn was er nog
steeds.
ik begon ook wat vreemd
droog te hoesten. en tijdens het drinken voelde mijn slokdarm heel raar, als
schuurpapier.
een uur later keek ik in
de spiegel, en het leek alsof ik extra ribben had gekregen in mijn borstkas. de
linkerkant was veel langer dan de andere. dus ik schrok heel erg... mijn maag
was zo hard?
naar beneden gegaan en
mama gevraagd om de dokters te bellen. maar die hadden pauze. ik kreeg een
auto-message dat ik van alles moest opnoemen na de piep -- dokter, naam,
geboortedatum, medicament, medicijnen & dosis en weet ik veel wat allemaal.
ik hoorde er niks van dus ik heb opgehangen. mama weer gebeld, bleek dat ze pas
na 1 uur weer beschikbaar waren, het was al 1 uur, maar okay... ik veel huilen
ondertussen en in paniek zijn. ondertussen kreeg ik ook koorts.
toen kwam een reparateur
voor de cv-ketel en ik moest even wachten tot ik weer kon bellen. eindelijk
kreeg ik een assistente aan de lijn om een afspraak te maken. mijn stem was zo
trillerig. ze vroeg allerlei dingen: "wanneer zijn de klachten
begonnen?" de eerste al minstens een half jaar geleden. "waarom ben
je niet eerder gekomen?" omdat ik dacht dat het alleen maar maagzuur was
): "hoe hoog is je koorts?" geen idee, elke keer dat ik opmeet geven
die dingen alleen maar 35 graden aan, ook al ben ik superheet. ik voelde me zo
dom en klein en waardeloos dat ik daarna weer moest huilen.
maar goed, ik kan morgen
pas terecht. tien voor twaalf bij mijn eigen dokter. de pijn kan ik makkelijk
zo lang uithouden als het gelijk blijft, maar de angst, daar heb ik toch erg
last van...
ik hoop zo dat het niks
ernstigs is, en dat ik niet naar het ziekenhuis moet!

No comments:
Post a Comment