Friday, September 23, 2011

.ode.



toen ik je voor het eerst zag was je een klein pluizig bolletje rood en wit dat over het hek klom, samen met je broertjes en moeder. mijn eigen mama riep: “kijk, kittens!” en vervolgens riep ik naar mijn ex-vriend: “KITTENS!”
omdat je misschien van iemand was belden we een tijd later het asiel, die je niet aankonden. ze zeiden dat je bij de muren omhoog vloog, zo wild was je. ze zouden jou en je broertjes laten inslapen als wij je niet wilden opvangen. mijn moeder nam toen jou in huis omdat je goed voor onze nieuwe baby poes grijsje zorgde, en de buurvrouw een van je broertjes.
hierna begon je lange weg naar socializering. je was nooit veel met mensen in aanraking geweest, en nu moest je opeens met ons samenleven. ook al vond je ons niet altijd even leuk, je hield van de omgeving, je kattenvrienden en het eten dat we je gaven. vooral van het eten. er was niet veel dat je niet at, en zo ben je vrienden geworden met mij. als ik met mijn katje speelde, zat je altijd dichtbij toe te kijken. ik probeerde ook met jou te spelen, maar dat was iets wat je niet helemaal begreep. we maakten altijd grapjes dat je nou eenmaal een beetje langzaam was. je was een grappig beest. als je in het mandje wou liggen waar mijn kat in lag, dan ging je net zolang op haar staan stampen tot ze eruit ging.
uiteindelijk vond je me wel okay. ik mocht je aaien, je gaf me zelfs wel eens kopjes, ging wel eens rollen naast me op de grond. ik was de enige die je vlooiendruppels mocht geven en ik kon je zelfs wel eens oppakken. maar niets kon je tegenhouden. niet wij, niet ons grijsje, niet het lekkere eten -- toen we verhuisden moest en zou je terug naar ons oude huis. eerst zat je uren achter elkaar verstopt naast de wasdroger, en omdat je zelfs niet tevoorschijn kwam voor eten vermagerde je.
uiteindelijk mocht je naar buiten met je vriendinnetje, want binnen kwijnde je weg. je ging de deur uit, met je neus in de lucht. je schrok ergens van, en rende terug in huis. maar toen kwam je weer, en daar ging je... hollend de tuin uit. ik dacht in mezelf: “hopelijk is dit niet de laatste keer dat ik hem zie”. maar het was waar.
de volgende keer dat ik je zag zat je in een vuilniszak. je hoofd zat helemaal in het verband. daarna keek ik niet meer. als ik aan je denk wil ik die kat zien die altijd als een angsthaas ergens onder verstopt zat. die luid spinnend op de bank lag als je net daar wou zitten. die met zijn vriendjes speelde, op het groene gras bij de vijver. waar de vogels altijd vloten, en plezier en lekker eten nooit ver weg was. daar ben je nu, toch? ik weet het zeker.
ik heb onze zoektocht naar jou nooit opgegeven, en dat doe ik nu ook niet. ooit zal ik je weer vinden, daar op het groene gras. zal je dan opkijken, met je grote geelgroene ogen? en als ik je roep, als ik naar je toe kom, zal je dan wegrennen? want dat is hoe ik je het beste ken. je zal wegrennen, maar niet op een bange manier -- op een speelse manier.
en deze keer zal ik je volgen.

No comments:

Post a Comment