toen ik je voor het eerst
zag was je een klein pluizig bolletje rood en wit dat over het hek klom, samen
met je broertjes en moeder. mijn eigen mama riep: “kijk, kittens!” en
vervolgens riep ik naar mijn ex-vriend: “KITTENS!”
omdat je misschien van
iemand was belden we een tijd later het asiel, die je niet aankonden. ze zeiden
dat je bij de muren omhoog vloog, zo wild was je. ze zouden jou en je broertjes
laten inslapen als wij je niet wilden opvangen. mijn moeder nam toen jou in
huis omdat je goed voor onze nieuwe baby poes grijsje zorgde, en de buurvrouw
een van je broertjes.
hierna begon je lange weg
naar socializering. je was nooit veel met mensen in aanraking geweest, en nu
moest je opeens met ons samenleven. ook al vond je ons niet altijd even leuk,
je hield van de omgeving, je kattenvrienden en het eten dat we je gaven. vooral
van het eten. er was niet veel dat je niet at, en zo ben je vrienden geworden
met mij. als ik met mijn katje speelde, zat je altijd dichtbij toe te kijken.
ik probeerde ook met jou te spelen, maar dat was iets wat je niet helemaal
begreep. we maakten altijd grapjes dat je nou eenmaal een beetje langzaam was.
je was een grappig beest. als je in het mandje wou liggen waar mijn kat in lag,
dan ging je net zolang op haar staan stampen tot ze eruit ging.
uiteindelijk vond je me
wel okay. ik mocht je aaien, je gaf me zelfs wel eens kopjes, ging wel eens
rollen naast me op de grond. ik was de enige die je vlooiendruppels mocht geven
en ik kon je zelfs wel eens oppakken. maar niets kon je tegenhouden. niet wij,
niet ons grijsje, niet het lekkere eten -- toen we verhuisden moest en zou je
terug naar ons oude huis. eerst zat je uren achter elkaar verstopt naast de
wasdroger, en omdat je zelfs niet tevoorschijn kwam voor eten vermagerde je.
uiteindelijk mocht je
naar buiten met je vriendinnetje, want binnen kwijnde je weg. je ging de deur
uit, met je neus in de lucht. je schrok ergens van, en rende terug in huis.
maar toen kwam je weer, en daar ging je... hollend de tuin uit. ik dacht in
mezelf: “hopelijk is dit niet de laatste keer dat ik hem zie”. maar het was
waar.
de volgende keer dat ik
je zag zat je in een vuilniszak. je hoofd zat helemaal in het verband. daarna
keek ik niet meer. als ik aan je denk wil ik die kat zien die altijd als een
angsthaas ergens onder verstopt zat. die luid spinnend op de bank lag als je
net daar wou zitten. die met zijn vriendjes speelde, op het groene gras bij de
vijver. waar de vogels altijd vloten, en plezier en lekker eten nooit ver weg
was. daar ben je nu, toch? ik weet het zeker.
ik heb onze zoektocht naar
jou nooit opgegeven, en dat doe ik nu ook niet. ooit zal ik je weer vinden,
daar op het groene gras. zal je dan opkijken, met je grote geelgroene ogen? en
als ik je roep, als ik naar je toe kom, zal je dan wegrennen? want dat is hoe
ik je het beste ken. je zal wegrennen, maar niet op een bange manier -- op een
speelse manier.
en deze
keer zal ik je volgen.

No comments:
Post a Comment